Vormen

Laatste wijziging: 08 januari 2022
Er bestaan verschillende vormen van incontinentie. Soms komen deze vormen gemengd voor. De oorzaken van incontinentieproblemen kunnen ingedeeld worden in 2 groepen: ofwel ligt een stoornis in de opslagfunctie van de blaas aan de basis van het probleem ofwel een stoornis in de ledigingfunctie van de blaas.
 

Inspanningsincontinentie (Stressincontinentie)

Deze vorm van incontinentie wordt ook wel stressincontinentie genoemd, maar heeft niets met psychische stress te maken. Met stress wordt bedoeld de drukverhoging in de buikholte die ontstaat bij bewegen, sporten, hoesten, tillen, ...

Responsive Image

Inspanningsincontinentie komt hoofdzakelijk voor bij vrouwen en is te wijten aan het slecht functioneren of het slapper worden van de blaashals (sluitspier) of de bekkenbodemspieren waarop de blaas als het ware rust. Door de verslapping van de bekkenbodemspieren zakt de plasbuis uit, en kan hij onvoldoende weerstand bieden aan de druk vanuit de blaas.
 

Het verslappen van de bekkenbodemspieren kan verschillende oorzaken hebben: bevallingen, zwaar tillen, hormonale veranderingen in de menopauze en sommige gynaecologische ingrepen. Tevens kan chronisch hoesten (rokers) of obstipatie de bestaande klachten verergeren.

 

Verminderde sluitspierfuncties zien we vaak na operaties in de blaasregio, zoals bijvoorbeeld na baarmoederwegname, prostaatoperaties, operaties aan de dikke darm.

 

Drangincontinentie (Urge-incontinentie)

Drangincontinentie uit zich door een plotse drang tot plassen, die niet te stoppen is. De blaas trekt onverwacht samen en de persoon plast zonder het zelf te willen. Vaak is de tijd te kort om nog het toilet te bereiken, met alle gevolgen vandien. De hoeveelheid urine kan groot zijn (tot 1 liter) omdat de blaas in een keer leegstroomt. Drangincontinentie kan ’s nachts en in volkomen rust optreden. Oorzaken kunnen aandoeningen zijn zoals neurologische en metabolismeproblemen (bv. suikerziekte). Ook de verminderde hoeveelheid vrouwelijke hormonen na de menopauze kan deze vorm van incontinentie uitlokken. Soms zijn gevoelsproblemen ter hoogte van de blaas de oorzaak. Uitlokkende factoren kunnen zijn: temperatuurschommelingen, nervositeit, blaasinfectie. De blaas reageert dan dikwijls bij kleine hoeveelheden, zodat je veel naar het toilet moet. De blaas is hyperreactief of overgevoelig.

 

Druppelincontinentie (Overloopblaas)

Deze vorm komt voornamelijk voor bij mannen ten gevolge van een vergrote prostaat. Een vergrote prostaat kan de plasbuis afknellen zodat urine zich ophoopt in de blaas en alleen nog druppelsgewijs naar buiten kan lopen. Een ontsteking van de prostaat kan hetzelfde effect hebben. Bij vrouwen kan de overloopblaas een gevolg zijn van een vergroting van de baarmoeder, of van een sterke blaasverzakking.

 

Neurogene incontinentie

Het opslaan van de urine in de blaas gebeurt onder controle van het autonome zenuwstelsel (buiten onze wil om). De keuze van ons plasmoment bepalen we zelf (via onze wil). Incontinentie kan veroorzaakt worden door hersenletsels en/of beschadiging van de wervelzuil. Patiënten met een hersenbloeding, ziekte van Parkinson, Multiple Sclerose, dwarslaesie, hersentumoren,...  kunnen op deze wijze met incontinentie te kampen hebben. De symptomen zijn afhankelijk van de plaats van het letsel. Sommige personen kunnen niet spontaan plassen terwijl anderen continu urineverlies hebben.

 

Gemengde incontinentie

Bij eenzelfde persoon komen soms verschillende vormen van ongewenst urineverlies tegelijk voor.